นายนกฮูก

ตอนที่ 1: แรงบันดาลใจ!! หายไปไหน?

ในที่สุดมันก็กลับมาอีกครั้ง หลังจากที่มันสูญหายไปจากชีวิตเรา... ตอนไหนก็ไม่รู้?

ณ วันหนึ่ง ที่เป็นผู้ชาย Powerful บ้าพลังเต็มสตรีม ทำอะไรก็ปล่อยให้ใจเป็นตัวนำ

อยู่ อยู่ ความบ้าพลังต่อความท้าทายของโลกก็หายไปเฉยๆซะงั้น

จนวันนึง เกิดคำถามกับตัวเองว่า "กุยังมีชีวิตอยู่ เพื่อทำอะไร?"

หลายวันผ่านไป คำตอบใด ใด ยังไม่พึงบังเกิดในกมล ยังคงฉงนในความเป็นตัวเอง

ทั้ง ทั้งที่ Thesis ก็ยังไม่พ้นผ่านแม้โครงร่าง งานการก็ยังมีให้สะสางเป็นกระบุงโกย

ไฉนเลย ตูยังมาหมดอารมณ์ ไม่อยากทำอะไรเอา ดื้อ ดื้อ

เวลาก็คืบคลานกระชั้นเข้ามา เรื่อย เรื่อย และ เรื่อย เรื่อย

วันที่ 8 ธันวานี้ ต้องส่งโครงร่างอย่างชัดเจนในเนื้อหา

11 ธันวา ต้องสรุปงานโครงสร้างห้องสมุดอย่างสวยหรู ต่อ "เจ้าของบ้าน"

แต่ "เพื่อนร่วมงาน" ยังคงไม่เข้าใจกัน หรือแม้แต่ตัวฉันก็ยังไม่เข้าใจบทบาทของตัวเองที่ ใคร ใคร

ก็ยกให้เรียกว่า "Chage Agent"

หรือ... เราจะพูดกันน้อยเกินไป?

หรือ... เพราะหัวใจฉัน ยังคงล่องลอย

หรือ... อาจเป็นความรู้สึก "สู้" มันลดเหลือเพียงเล็กน้อย

"ชีวิต" ถึงได้ดูเหงาหงอย ถึงเพียงนี้

...............

หรือจะเพราะอากาศมันหนาว? ...

สอง สาม วัน มันก็จากไป

เหลือแต่เพียงท้องฟ้าที่สว่างสดใส และร้อนแรง (แม่ง ร้อนมากอะ)

ยังพอคิดได้ ว่าฟ้ายังสดใส แล้วทำไมตูหงุดหงิด?

แต่ยังคงไม่หยุดคิด แต่ไร้พลังต่อสู้กับวันต่อไป

----------------------------------------------------

ตอนที่ 2: หลายวันผ่านไป ได้เจอแรงบันดาลใจอีกครั้ง

น่าแปลกใจกับตัวเอง?

ที่อยู่ๆก็นึกอยากจะหาหนังมาดูซักเรื่อง

และนึกถึงบางเรื่อง ที่เคยคิดจะดู แต่บอกตัวเองว่า "ไม่มีเวลา"

จนไม่ได้ไปดู...

ห้องสมุดดันมีให้ยืม... แล้วก็หยิบมันมาโดยไม่ได้คิดอะไร

คิดว่า ตัวเองควรพักบ้างได้แล้ว ตูทำงานหนักไปมั้ย?

โดดงานดีมั้ย? วันนี้อยากชิว

ขอเลื่อนโครงร่างดีมั้ย? รู้สึกมั่นใจจัง ว่าจะทำไม่ทัน

ถึงวันต้องเข้าพบเจ้าของบ้าน เราลาดีมั้ย? รู้สึกขี้เกียจประชุมขึ้นมาเฉยๆ

ถอนหายใจอย่างแรงออกมาจากปอด ผ่านหลอดลม ออกมาทางปาก (ในกลิ่นนิด นิด)

ตาเหลือบไปเห็นกล่อง VCD ในมือที่เพิ่งยืมมาอย่างไร้จุดหมาย ...

"Roommate" ...

กลับไปนอนดูที่ห้องดีกว่า

"ขอเบี้ยวนะ พี่โจ วันนี้ขี้เกียจไปที่ร้านและ"

..........

...................

...............................

หนังยาวกว่า ชม. ครึ่ง

ดูจบไปด้วยความประทับใจกับตัวเอก ที่ "คิดได้" และกว่าจะฉลาดว่า "นางเอกมันชอบกุนิหว่า"

ก็ปาไปจบเรื่อง (มึงเขียนเรื่องได้ง่ายจริง จริง)

เดี๋ยวก่อน... ย้อนกลับไปนิดนึง...

ที่ประทับใจ ไม่ใช่เรื่องนี้นิ่?... ถามตัวเองอีกที...

อ๋อ!! จำได้แล้ว

เพราะตัวเอก คิดได้ว่า "ความรู้สึก" ที่แท้จริงของตน คือสิ่งใด

จึงเป็น "แรงบันดาลใจ" ให้แต่งเพลงของวง ที่ตั้งใจไว้ ได้สำเร็จลงได้

และได้ปลดปล่อย อารมณ์ที่แท้จริงของตนออกมาได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง

... ... ...

แล้วตูละ? ฝันอะไรไว้? ตั้งใจจะทำอะไร?

คิดได้หรือยัง?

จะลงมือทำได้หรือยัง?

ยังมีข้ออ้างอีกมั้ย?

ตอบตัวเองอย่างมั่นใจ...

"คิดได้แล้ว"

"ลงมือทำแล้ว ทันที"

"ข้ออ้างยังมีอีกเยอะ... แต่ขอเก็บไว้ก่อน เพราะเดี๋ยวทำได้ไม่ทันความคิด"

เนอะ...